"Sekretnik, czyli przepis na szczęście" Katarzyna Michalak

źródło

Tytuł: Sekretnik, czyli przepis na szczęście
Autor: Katarzyna Michalak
Wydawnictwo: Znak
Stron: 216

"Willa? Lexus? Książę? A może po prostu dobra praca?
Wcale nie potrzebujesz czarodziejskiej różdżki, by spełnić swoje marzenia.
Wystarczy wyobraźnia, odwaga i drobna pomoc Sekretnika.
Była zwyczajną dziewczyną. Gnieździła się w maleńkiej kawalerce i nienawidziła swojej pracy. Pewnego dnia stała się pisarką bestsellerów, kobietą sukcesu, a Sekretnik napisała w swoim wymarzonym domku pod lasem. Kopciuszek?
Nie! – Drimerka, która zdobyła się na szczerą rozmowę z samą sobą.

Sekretnik to bardzo osobisty, praktyczny poradnik, jak uwierzyć w marzenia
i dostrzec te, które są naprawdę nasze.

Katarzyna Michalak dzieli się swoimi doświadczeniami i przemyśleniami, i pokazuje, że chociaż droga do sukcesu bywa kręta i wyboista, można marzyć skutecznie." źródło

Katarzyna Michalak to jednak z najpopularniejszych współczesnych polskich pisarek. W przypływie fali ciepłych uczuć do rodzimych autorów, sama czasami sięgam po jej powieści. Niektóre bardzo mi się podobają - choćby "Bezdomna", czy "Dla Ciebie wszystko" - są wzruszające i wciągające, choć podchodzę do nich z odpowiednią dozą dystansu. Inne z kolei kompletnie do mnie nie trafiają - weźmy choćby "Ogród Kamili", w którym główna bohaterka była tak absurdalna, że popsuła mi całą przyjemność z lektury. Tym razem autorka zaserwowała nam jednak coś zupełnie innego. "Sekretnik" to nie powieść fabularna, choć zawiera jej elementy. To raczej coś w rodzaju poradnika życiowego, który ma nam pomóc osiągnąć szczęście. Brzmi ciekawie?

Zacznijmy od tego, że książka jest bardzo ciekawie wydana. Ma twardą oprawę i format nieco inny niż typowa książka - bardziej przypomina kwadrat niż prostokąt. Szkoda tylko, że całość została popsuta okładką rodem z kartek z życzeniami, które widywałam w latach 90. Szkoda, bo wystarczyłoby jednolite tło (złota czcionka to wystarczająca dawka przepychu) i byłoby naprawdę uroczo.

Książka została podzielona na sześć rozdziałów, a tytuł każdego z nich jest hasłem przewodnim. Zanim jednak się one zaczynają znajdziemy "Słówko od autorki" oraz "Krótki wstęp". Na samym końcu z kolei znajdziemy wypunktowane morały, które stanowią jednocześnie streszczenie książki. Jeśli więc do czytelnika naprawdę trafią rady pani Kasi, może sobie przypominać te dziesięć punktów w ramach motywacji. Same rozdziały są zróżnicowane zarówno objętościowo, jak i tematycznie. Znajdziemy tutaj wspomnienia, historie, dialogi (te akurat są nieco dziwne) i typowe porady.

Przejdźmy jednak do rzeczy, czyli do oceny. Jako, że jest to poradnik, najważniejsze, aby spełnił swoją rolę - w tym wypadku pomógł odnaleźć "Przepis na szczęście". Otóż nie i to jest główny problem, jaki mam z tą książką. Niektóre rady są zbyt oczywiste, inne zbyt absurdalne. Dowcipy mnie nie bawią, a całość po prostu nie wciąga. Rozumiem, że być może po prostu nie jest to książka dla mnie, zdecydowanie nie należę do docelowej grupy czytelników, do których miała trafić. Mało tego jestem pewna, że książka znajdzie rzesze fanów, tak jak w przypadku pozostałych tytułów autorki. Każdy z nas postrzega świat inaczej i nie ma poradników uniwersalnych.

Pewnie zdarzy mi się sięgnąć po inne książki Katarzyny Michalak, jednak będę wybierać je nieco rozważniej i z pewnością nie zdecyduję się już na poradniki. Jeżeli jesteście naprawdę zagorzałymi fankami autorki, być może i ten tytuł przypadnie Wam do gustu. W przeciwnym razie, radzę spasować. 

Ocena: 4/10

 

 

"Zacisze Gosi" Katarzyna Michalak

źródło

Tytuł: Zacisze Gosi 
Autorka: Katarzyna Michalak

Seria: Trylogia Kwiatowa, tom: II
Wydawnictwo: Znak

Stron: 320

"Kiedy Kamila zamieszkała w przedwojennej willi z pięknym różanym ogrodem, poczuła, że wreszcie uśmiechnęło się do niej szczęście. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki wszystko zaczęło się układać: odnalazła swoje miejsce na ziemi, poznała wspaniałego mężczyznę, a z sąsiadką, Gosią, połączyła ją prawdziwa przyjaźń.

Jednak los jest przewrotny i nad przyjaciółkami z uliczki Leśnych Dzwonków znów zbierają się czarne chmury.

Związek Kamili z Łukaszem zostaje wystawiony na poważną próbę. Do Gosi zaś nieoczekiwanie powraca przeszłość. Czy były mąż okaże się godny zaufania? I jaką rolę w jej życiu odegra Jakub, którego mroczną tajemnicę poznaje Kamila?

„Zacisze Gosi” to kolejna - po bestsellerowym „Ogrodzie Kamili” - powieść z kwiatowej trylogii” Katarzyny Michalak, autorki, którą pokochały polskie czytelniczki. Ciąg dalszy tej niezwykłej, wzruszającej historii o przyjaźni i miłości, poznacie w książce „Przystań Julii”, następnej powieści w serii." źródło

Po lekturze "Ogrodu Kamili" byłam pewne, że sięgnę po "Zacisze Gosi", mimo że irytowała mnie główna bohaterka. Skoro więc w kontynuacji pierwsze skrzypce gra Gosia, powieść powinna okazać się lekturą idealną. 

Kiedy życie Kamili zdaje się wreszcie układać, wybucha prawdziwa bomba nieszczęść. Jej ukochany Łukasz jest chory, a żaden z lekarzy zdaje się nie być w stanie mu pomóc. Nieszczęśliwy mężczyzna swoje frustracje przelewa na najbliższych, a chyba najbardziej obrywa się wrażliwej Kamili. Jakub jest jednak czujny - za pomocą pieniędzy rozprawia się z wszystkimi problemami, niczym za pomocą czarodziejskiej różdżki. Czy i tym razem mu się uda? W poważnych tarapatach jest również przyjaciółka Kamili, Gosia. Demony z przeszłości, które niemalże zdołała już pokonać pojawiają się... w jej własnym domu. Jedynym pozytywnym wydarzeniem jest pojawienie się nowej sąsiadki młodych kobiet - sympatycznej Julia.

Pierwszym zaskoczeniem był fakt, że Gosia wcale nie jest tutaj główną bohaterką. Jest ważna, owszem, ale z przykrością odkrywałam, że pierwsze skrzypce w dalszym ciągu gra tutaj (o, zgrozo!) panna Kamila. Z przykrością muszę stwierdzić, że w tym tomie irracjonalizm bohaterki osiągnął szczyt. Poprzednio wyolbrzymiała wszystkie problemy i trudności, które spotkały ją w życiu. Teraz uporała się z rozpaczą po krótkiej i nieszczęśliwej miłości z młodzieńczych lat (wreszcie!), jednak kiedy wydarzenia naprawdę przyjmują nieciekawy obrót, a na jaw wychodzą naprawdę wstrząsające tajemnice dziewczyna przyjmuje je we względnym spokojem. To naprawdę dziwne - zerwanie z chłopakiem opłakuje przez lata, ale w przypadku naprawdę kolosalnego sekretu rodzinnego przechodzi do porządku dziennego zdecydowanie zbyt szybko.

Historia Gosi ratuje tę książkę. Po pierwsze - sama bohaterka jest ciekawsza niż Kamila! Doprawdy nie rozumiem, dlaczego to nie ona jest pierwszoplanową bohaterką całej trylogii. Oprócz tego jest historia bije na głowę to, co spotkało jej przyjaciółkę. Gosia cierpi na silny zespół stresu pourazowego. Jednak, w przeciwieństwie do swojej sąsiadki, ma ku temu realne powody. Historia Gosi jest wstrząsająca - okazuje się, że nie chodzi jedynie o to, czego dowiedzieliśmy się w I części. Młoda kobieta przeszła naprawdę wiele i właśnie jej najbardziej kibicowałam. Niestety, to właśnie ją czekają największe problemy również w tej części. Czy Gosia ma szanse na szczęście?

Ciekawie przedstawiona została również firma Jakuba - również na tle zawodowym naszych bohaterów czekają liczne tarapaty. Właściwie każdy z nich - Gosia, Łukasz i Jakub - jest na swój sposób ciekawy, a razem dzielnie stawiają czoła dramatycznym wydarzeniom codzienności. Oczywiście wszystko psuje Kamila. Choć Jakub wykazuje się ogromnym zaufaniem w stosunku do dziewczyny, ona podejmuje nieracjonalne decyzji i tupie nóżką za każdym razem, gdy ktoś bardziej doświadczony próbuje jej pomóc. Każdy przejaw zdrowego rozsądku pracowników traktuje jako niesubordynację.

Mam mieszane uczucia odnośnie "Zacisza Gosi". Książka byłaby bardzo udaną powieścią, gdyby nie tak nieudolna postać, jaką jest Kamila. Na szczęście tytułowa Gosia zdecydowanie ciągnie tę historię w górę. Myślę, że Trylogia Kwiatowa ma jeszcze szansę na bardzo dobre zakończenie, ale tylko pod warunkiem, że Kamila wreszcie dorośnie.

Ocena: 6/10

Za egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję wydawnictwu Znak!

"Dla Ciebie wszystko" Katarzyna Michalak [Przedpremierowo]

źródło

Tytuł: Dla Ciebie wszystko
Autor: Katarzyna Michalak
Wydawnictwo: Literackie
Stron: 304
Premiera: 28.08.2014

"CZY POTĘGA MIŁOŚCI WYSTARCZY,  ABY ODMIENIĆ CZYJEŚ ŻYCIE?

Okaleczony, porzucony przez matkę chłopczyk i ścigany przez policję haker. Los postawi na ich drodze uroczą, młodą i bardzo wrażliwą panią doktor.  Czy tak różni ludzie, mogą w ogóle mieć ze sobą coś wspólnego?

 Rudowłosa Ania Kraska, która w Imię miłości przybyła do Jabłoniowego Wzgórza jako drobna, wystraszona 10-latka, w kolejnej części opowieści staje się piękną, pewną siebie młodą lekarką. Jednak nie tylko ona będzie tu główną bohaterką - na jej drodze stanie przerażony, bezbronny, porzucony w szpitalu czterolatek. Ania jest gotowa poświęcić bardzo wiele, żeby mu pomóc. I nie tylko ona… Być może okaże się, że jej upór połączony z urokiem osobistym potrafi zmiękczyć niejedno serce i sprawi, że odmieni się los wielu osób. To nie koniec niespodzianek - losy Ani z Jabłoniowego Wzgórza dziwnym trafem  splotą się z losami bohaterów Wiśniowego Dworku. Wszystkie miłośniczki przystojnego Ariela i tajemniczego Daniela będą mogły spotkać ich ponownie…

Najnowsza powieść Katarzyny Michalak,  oferuje wszystko to, za co autorkę cenią czytelnicy:  siłę prawdziwej miłości i wartość marzeń, potężną dawkę emocji i skrywane tęsknoty. Nie zabraknie również bardzo dynamicznych zwrotów akcji, połączonej umiejętnie z wątkiem sensacyjnym." źródło

Z twórczością Katarzyny Michalak spotkałam się już niejednokrotnie. Szybko porzuciłam sceptyczne nastawienie do autorki, ponieważ książki czyta się bardzo przyjemnie. Niektóre podobają mi się bardziej, inne mniej. Ze wszystkich jednak najbardziej zapadła mi w pamięć "W imię miłości" (recenzja) - opowieść o skrzywdzonej przez los małej dziewczynce. Z radością przyjęłam więc wiadomość, że najnowsza powieść autorki opowiadać będzie o... dalszych losach Ani z Jabłoniowego wzgórza.

Ania Kraska odnalazła wreszcie szczęście. Ma rodzinę - choć w niektórych przypadkach przyszywaną, jednak kochającą. Dziewczyna wreszcie nie musi się martwić niczym, oprócz własnego życia. W tej części przenosimy się do momentu, kiedy nasza bohaterka kończy studia - oczywiście medycynę. Świeżo upieczona pani doktor musi podjąć decyzję odnośnie stanowiska, jakie chce objąć - dziadek za wszelką cenę chciałby zatrzymać ją blisko siebie. Przystojny młody doktor, do którego wzdycha Ania, miałby z kolei ochotę widzieć ją w Gdańsku, w szpitalu, w którym sam odbywa staż. A co z marzeniami dziewczyny? Skrycie liczy na praktykę u lekarza ze Stanów, który uratował jej matkę.

Życie pisze własne scenariusze. Szybko okazuje się, że podjęcie decyzji o przyszłości, to najmniejszy z problemów, z jakim będzie musiała się zmagać Ania. Na pierwszy plan wysuwa się 10-letni chłopiec porzucony w szpitalu. Kaleki malec nie ma realnych szans na adopcję, a wszystko wskazuje na to, że nikt nie zamierza go odebrać. Wrażliwa pani doktor postanawia pomóc mu za wszelką cenę! To jednak nie wszystko - Ania w bardzo niekonwencjonalnych okolicznościach poznaje Daniela, który (jak się okazuje) równie desperacko potrzebuje jej pomocy. Czy bohaterka będzie w stanie unieść to wszystko? Czy znajdzie siłę, aby odnaleźć własne szczęście?

"Dla Ciebie wszystko" potwierdza, że pani Michalak najlepiej odnajduje się we wzruszających opowieściach. Osobiście najbardziej lubię, kiedy pisze o dzieciach i tak jest też tutaj. Historia Piotrusia to bezapelacyjnej najmocniejsza część książki  - autorce doskonale udaje się uchwycić dziecięce cierpienie i wywołać w czytelniku lawinę emocji. Nieszczęścia, które dotykają chłopca są tak okropne, że (razem z główną bohaterką) uznajemy za słuszne każde rozwiązanie, byleby tylko pomóc maluchowi. I nie ważne, czy zgodne z prawem, bądź etyką lekarską - cierpienie, z jakim zmaga się chłopiec jest po prostu nie do przyjęcia. Część powieści, która opowiadała o losach Piotrusia czytałam z wypiekami na twarzy i łzami w oczach. Dla mnie to on tworzy historię i niczego więcej nie potrzeba, aby powieść ta była udana.

Drugim, równie ważnym wątkiem jest historia Ani i Daniela. Niestety, ta część była mi niemalże obojętna. Choć bardzo lubię tę bohaterkę, jej zachowanie w stosunku do Daniela nie do końca mnie przekonuje. Nieszczególnie polubiłam wątek miłosny - młoda inteligenta dziewczyna tak szybko traci zdrowy rozsądek, kiedy w grę wchodzi uczucie.

Najgorzej wypada jednak wątek sensacyjny. Tym razem jednak moje sceptyczne nastawienie okazało się uzasadnione. To, co powinno wciągnąć nas najbardziej, wywołać ekscytację i emocje okazało się po prostu... nudne. Bardzo rzadko sięgam po kryminały - to po prostu nie jest gatunek dla mnie (choć czasami zdarzają się wyjątki) i może, po części, ma to wpływ na mój odbiór powieści. Nie można jednak zaprzeczyć, czy afera rządowa, w której w grę wchodzą tak duże pieniądze, najzwyczajniej w świecie nie pasuje do Jabłoniowego Wzgórza. 

Choć nie wszystkie wątki w "Dla Ciebie wszystko" przypadły mi do gustu, historia nieszczęśliwego chłopca okazała się tak porywająca, że książkę oceniam jako całkiem niezłą. Myślę, że fani autorki nie powinni być zawiedzeni - jeśli pokochaliście mieszkańców Jabłoniowego Wzgórza i Wiśniowego Dworku, to idealna okazja, aby spotkać się z nimi po raz kolejny.

Ocena: 7/10

Za możliwość poznania tej niesamowitej historii serdecznie dziękuję wydawnictwu:

"Ogród Kamili" Katarzyna Michalak

źródło

Tytuł: Ogród Kamili

Autorka: Katarzyna Michalak
Wydawnictwo: Znak

Stron: 352

"Kamila marzy o prawdziwej miłości, własnym domu i różanym ogrodzie.

Jednak los nie jest dla niej łaskawy. Ukochany mężczyzna niespodziewanie znika, zostawiając za sobą pustkę, ból i tajemnicę, zamiast domu jest małe mieszkanko, a ogród kwitnie tylko w wyobraźni. Przed pogrążeniem się w rozpaczy ratuje Kamilę ukochana ciocia i wiara w to, że marzenia się spełniają.

Kamila, bliska utraty nadziei, że kiedyś i dla niej zaświeci słońce, otrzymuje niespodziewany dar od losu. Przedwojenna willa z uliczki Leśnych Dzwonków jest miejscem, o jakim marzyła. Zupełnie jakby ktoś czytał jej w myślach…

"Ogród Kamili" to pierwsza powieść z „kwiatowej serii” bestsellerowej autorki, Katarzyny Michalak. Już niedługo przeczytacie kolejne piękne opowieści o przyjaźni, miłości i wybaczeniu: Zacisze Gosi i Przystań Julii." źródło

Wszystko, co napisała Katarzyna Michalak biorę w ciemno. Autorka zdobyła moją sympatię już przy pierwszej książce jej autorstwa, jaka wpadła mi ręce - "Bezdomnej". Choć myślałam, że taka literatura jest "nie dla mnie", dałam jej szansę i... teraz wszystkie powieści pochłaniam jednym tchem. Kiedy zobaczyłam okładkę "Ogrodu Kamili" wiedziałam, że i ona mi się spodoba. Opis jedynie utwierdził mnie w przekonaniu, że moje spotkanie z Kamilą jest tylko kwestią czasu...

Poznajcie Kamilę - kupkę nieszczęścia, kompletnie nie przystosowaną do dorosłego życia. Ma 24 lata i skończyła studia, a w zasadzie jedynie licencjat, choć spokojnie zdążyłaby zdobyć również tytuł magistra, skoro i tak nie zajmuje się niczym konkretnym. Nasza bohaterka trwa w zawieszeniu - niby szuka pracy, ale oddycha z ulgą, kiedy okazuje się, że nie ma dla niej żadnych ofert. Nawet, kiedy ma umówioną rozmowę, w ostatniej chwili potrafi zawrócić do domu. Brak zarobków nie przeszkadza jej jednak w marzeniach o pięknym domu i ogrodzie. 

Pewnego dnia ciocia Kamili, Łucja, z którą dziewczyna dzieli mieszkanie, podejmuje decyzję o wyjeździe do Anglii. Młoda kobieta jest więc zmuszona choć odrobinę się usamodzielnić. Niestety - demony przeszłości nie pozwalają o sobie zapomnieć. Kamila ciągle wraca myślami do dnia, kiedy straciła wszystko - rodzinę i ukochanego. Nie mogąc pogodzić się ze stratą nie przestaje słać listów do mężczyzny. On, choć nie odpisuje, również nie zapomniał... Ku zaskoczeniu dziewczyny wszystko zaczyna się układać - dostaje wymarzoną pracę i ogromne wynagrodzenie, a nawet poznaje kogoś. Czy ma wreszcie szansę być szczęśliwa?

Muszę przyznać, że na początku nie polubiłam Kamili. Rozumiem, że strata matki musi być okropnym przeżyciem. Jednak rozpacz z powodów miłości utraconej w wieku 16 lat naprawdę trudno mi zrozumieć. Która z nas tego nie przeżyła?! Kamila jest jednak wyjątkowo infantylna i naiwna. Niejednokrotnie daje się nabrać, ślepo wierząc w ludzką uczciwość. Ma naprawdę dużo szczęścia, bo jej historia mogłaby się skończyć tragicznie już po 30 stronach. Z czasem jednak coraz bardziej przekonywałam się do bohaterki i nawet nie wiem kiedy przestała mi przeszkadzać. Kończąc lekturę stwierdziłam, że może jednak zbyt pochopnie ją oceniłam. Może to po prostu wrażliwa dziewczyna, na której utrata bliskiej osoby odcisnęła ogromne piętno?

Choć Kamila nie została moją ulubioną bohaterką, polubiłam tę historię. Bardzo przyjemnie czytało się o odmianach róż, a jeszcze przyjemniej o odnawianiu dworku. Niejednokrotnie przyłapałam się na fantazjach, co zrobiłabym mając do dyspozycji 100 tys. zł na koncie i zaniedbany dom. Opisy są bardzo mocną stroną książki, a dzięki smykałce do wystroju wnętrz z czasem dużo większą sympatią obdarzyłam główną bohaterkę.

Oprócz Kamili w powieści występują inne, co najmniej równie ciekawe, postaci. Najbardziej ze wszystkiego zainteresowały mnie dwie sąsiadki głównej bohaterki - mam nadzieję, że w kolejnych tomach poznamy dużo bliżej ich historię. Podejrzewam nawet, że Julia będzie główna bohaterką kolejnego tomu, co niezmiernie by mnie ucieszyło.

Książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Nikogo to chyba jednak nie zdziwi, a przynajmniej Ci, którzy mieli do tej pory styczność z twórczością autorki nie będą zaskoczeni. Historia wciąga już od pierwszych stron, a język trzyma poziom pozostałych powieści autorki. Jeżeli chodzi o styl, nie mam więc nic do zarzucenia.

"Ogród Kamili" to piękna, choć bajkowa i nierealna historia. Polecam ją, jeśli macie ochotę na przyjemne czytadło i chwilę odprężenia po męczącym, deszczowym dniu. Historia jest wyjątkowo romantyczna, więc jeśli jesteście miłośnikami tego typu literatury - to coś idealnego dla Was!

Ocena: 7/10

Za możliwość poznania tej niesamowitej historii serdecznie dziękuję wydawnictwu Znak!

"Gra o Ferrin" Katarzyna Michalak [przedpremierowo]

źródło

Tytuł: "Gra o Ferrin"  
Autorka: Katarzyna Michalak

Wydawnictwo: Literackie

Stron: 430
Premiera: 24.10.2013

"Karolina,  lekarka pogotowia, jedzie ratować młodą samobójczynię. Nie przypuszcza, że za chwilę straci wszystkie bliskie osoby i cały jej świat legnie w gruzach. Nie mogąc się z tym pogodzić postanawia uciec do Ferrinu – magicznego świata, który znała z opowieści z dzieciństwa.  Wpada jednak w sam środek krwawej wojny. Karolina, która w Ferrinie zmienia się w Anaelę dell'Iderei, Gwiazdę Ferrinu, Pierwszą z Przepowiedni, staje się zakładnikiem sił dobra i zła. Kto stoi za Wielką Wojną, kto jest sojusznikiem, a kto wrogiem? Prawda, którą dziewczyna powoli odkrywa, mrozi krew w żyłach. Przepowiednia jest prawdziwa, ale jej wypełnienie będzie kosztować Anaelę więcej niż może ona dać. Anaela pozna niszcząca silę uczuć i stanie przed najtrudniejszym wyborem: jak kochać kogoś, kogo się nienawidzi;  jak rozróżnić przyjaciela od śmiertelnego wroga …

Świat Ferrinu jest przesiąknięty mocnymi emocjami, których zwykłe serce może nie wytrzymać." źródło

Bardzo lubię powieści Katarzyny Michalak. Przekonałam się, że nawet jeśli opis wskazuje na lekturę nie w moim stylu, to i tak pochłaniam wszystkie jej książki jednym tchem. W czym tkwi tajemnica autorki? Nie wiem i chyba nawet nie muszę tego wiedzieć - najważniejsze, że dostarcza mi tylu miłych chwil. O "Grze o Ferrin" słyszałam wielokrotnie, jednak książka jakoś nigdy nie wpadła w moje ręce. Fantastyka, czyli mój ulubiony gatunek literacki, w dodatku napisana przez jedną z moich ulubionych autorek? Zdecydowany must read! Kiedy zobaczyłam zapowiedź nowego wydania (z lepszą okładką!), wiedziałam, że wreszcie będzie okazja zapoznać się z "Grą o Ferrin". Czy książka sprostała moim oczekiwaniom?

Główna bohaterka, Karolina, pracuje jako lekarka. Każdą tragedię pacjenta traktuje bardzo osobiście, a tym bardziej nie potrafi godzić się z ich śmiercią. Pewnego dnia, gna karetką, aby pomóc młodej samobójczyni. Niestety, tym razem dziewczyny nie udaje się uratować. Jednak nie tylko to martwi Karolinę - młoda kobieta wygląda dokładnie tak, jak ona. Zdruzgotana udaje się do domu i odprawia tajemniczy rytuał, który... przenosi ją do Ferrinu. Tam, jako Anaela dell'Iderei, Gwiazda Ferrinu, będzie musiała zmierzyć się z ogarniętym wojną fantastycznym światem...

Muszę przyznać, że mimo genialnego połączenia Michalak + fantastyka, książka nie jest moją ulubioną autorki. Wcale nie znaczy to, że jest nieudana, jednak po kolei - tym razem zacznijmy od tego, co mu się nie spodobało. Przede wszystkim za dużo erotyki. Choć, może nie jest to trafne słowo, ponieważ bardzo często seks jest tutaj połączony z przemocą. Mówiąc krótko, byłam nieco zniesmaczona, przede wszystkim scenami (niekoniecznie udanych) prób gwałtów. Do tego dochodzą wulgaryzmy, które prawdopodobnie miały podkreślić emocje. Myślę jednak, że czytelnicy byliby w stanie je odczytać nawet bez niecenzuralnych słów.

Jeśli chodzi o całość, mogę powiedzieć, że "Gra o Ferrin" wypada nieźle. Bardzo ciężko było mi jednak wtopić się w ten świat i pierwsze sto stron powieści szło mi nieco opornie. Autorka od razu wrzuca nas na głęboką wodę i bardzo szybko przenosimy się o Ferrinu. Wyszło to trochę chaotycznie, ale cieszę się, że ostatecznie nie porzuciłam lektury, ponieważ kiedy minęła połowa, książka wciągnęła mnie bez reszty. Nie mam również zastrzeżeń odnośnie języka, nie wliczając oczywiście wulgaryzmu.

Oprócz Karoliny, w powieści występuje całe mnóstwo postaci. Na początku ciężko było mi ich ze sobą nie poplątać - to jedna z powodów, dla których początek nie przypadł mi do gustu. Kiedy jednak przestałam mieszać ze sobą postaci, okazało się, że są bardzo dobrze skonstruowane, wielowymiarowe i rzeczywiste. Udało mi się polubić główną bohaterkę i zacząć przejmować jej losem. Emocje, o których mowa na okładce to coś, co naprawdę łatwo tutaj znaleźć. 

"Gra o Ferrin" to fantastyczny dowód na to, że autorów nie powinno się szufladkować. Fani Katarzyny Michalak mogą być nieźle zaskoczeni, ponieważ ta historia nie ma nic wspólnego z obyczajowymi powieściami dla kobiet, do których nas przyzwyczaiła. Ostrzegam - jest niezwykła, a jednak polecam - ta lektura naprawdę ciekawe doświadczenie.

Ocena: 6/10

Za możliwość poznania tej niesamowitej historii serdecznie dziękuję wydawnictwu:

 

"Bezdomna" Katarzyna Michalak

źródło

Tytuł: Bezdomna
Autorka: Katarzyna Michalak
Seria: Z czarnym kotem
Wydawnictwo: Znak
Stron: 256

"Zawsze warto wysłuchać historii drugiego człowieka do końca.
W ten sposób można uratować komuś życie.
Kinga straciła już wszystko: dom, rodzinę, dziecko i poczucie godności. Wtedy w jej życiu pojawia się Aśka.
Kobieta, która kiedyś zrujnowała jej małżeństwo, teraz wyciąga do Kingi pomocną dłoń.
Czy to wyrzut sumienia, ludzki gest, a może jakiś ukryty plan?
Aśka nie zna jeszcze historii dawnej rywalki – historii tak bolesnej i wstrząsającej, że aż trudno to sobie wyobrazić.
Czy Aśka zdobędzie zaufanie Bezdomnej? Odkryje, dlaczego Kinga tak sobą gardzi, tak bardzo cierpi? Co zrobi, gdy pozna jej prawdę?
Czy w Aśce zwycięży wścibska dziennikarka, czy wrażliwa, czuła na krzywdę innych kobieta?
"Bezdomna" to książka pełna dramatyzmu, skrajnych emocji, tajemnic, skomplikowanych relacji rodzinnych i niespodziewanych przyjaźni.
To historia, która może toczyć się obok ciebie.
To opowieść, której musisz wysłuchać do końca." źródło

Miejsce: śmietnik.
Czas: wigilia.
Akcja: samobójstwo.

Kinga zaplanowała wszystko. Tabletki popite wódką powinny raz na zawsze załatwić sprawę. Na nieszczęście (szczęście?) okazało się, że kobieta wcale nie jest sama. Kiedy obok niej rozlega się rozpaczliwe miauczenie, Kinga wie, że musi odwlecz swoją decyzję. W końcu brudny zwierzak, w przeciwieństwie do niej, wcale nie zasłużył na śmierć. Niespodziewane pojawienie się Aśki ułatwia decyzję, a nasza Bezdomna, może to z uwagi na świąteczny czas, a może po prostu odrzucenie alkoholem, przyjmuje propozycję nieznajomej i zamiast brudnego śmietnika, udaje się do ciepłego mieszkania.

Pozory mylą, zdaje się krzyczeć do mnie "Bezdomna". Kinga w niczym nie przypomina mojego wyobrażenia o niej, a Aśka wcale nie jest nieznajomą. Ich losy splotły się w odrażający sposób, ale jest to tylko kropla w morzu okropności, które przydarzyły się Kindze. Nowa znajoma zdaje się uparcie namawiać młodą kobietę na zmianę własnej sytuacji, znalezienie pracy i wynajęcie mieszkania. Kinga jest jednak sceptycznie nastawiona i wydaje się uparcie karać samą siebie. Pytanie brzmi więc: za co? I o tym właśnie opowiada "Bezdomna".

Historię poznajemy stopniowo. Od początku wiemy, że Kinga trafiła na ulicę, nie wiemy jednak dlaczego. Całość jest o tyle przerażająca, że poznając jej losy, już sam początek okazał się przytłaczający, a dalej? Z czasem jest tylko gorzej... Sama nie wiem co było gorsze - życie Kingi przed czy po tym, jak trafiła na ulicę. Jej opowieść jest wstrząsająca i oburzająca, ale... do bólu prawdziwa. I choć zdaję sobie sprawę, że Kinga Król to jedynie postać fikcyjna, do tej pory (a minęło już trochę czasu od kiedy skończyłam lekturę), nie mogę pogodzić się z jej losem. Nikomu, nikomu, nikomu nie życzę tego, co spotkało bohaterkę!

Zdawać by się mogło, że mieszkanie na ulicy jest najgorszym, co spotkało bohaterkę. Autorka posunęła się jednak krok dalej - bezdomność to nie przyczyna, a skutek. Młoda kobieta, odnosząca sukcesy, pewnego dnia po prostu... znika. Na jej miejscu pojawia się zupełnie inna osoba, owładnięta okropną chorobą - psychozą poporodową. Opis jej objawów przedstawiony został w sposób niesamowicie poruszający, aż trudno uwierzyć, że tak dużo osób uważa, iż ta choroba w ogóle nie istnieje, a jest jedynie wymysłem zmęczonych młodych matek. Ignorowanie jej objawów często prowadzi do tragedii, dokładnie takiej jak ta, która spotkała naszą bohaterkę. Może dzięki "Bezdomnej" więcej z nas zacznie baczniej przyglądać się młodym mamom? Ignorowanie słonia w salonie, wcale nie sprawi, że on zniknie! Jednego jestem pewna - jeśli choć jedna, jedyna osoba zrozumie coś po przeczytaniu tej powieści, uwierzy, że depresja poporodowa naprawdę istnieje, pani Michalak osiągnie największy możliwy sukces.

To dopiero moje drugie spotkanie z autorką, a już teraz wiem, że szufladka, do której próbowałam ją wsadzić, jest bardzo daleka od rzeczywistości. Uwierzyłam w stereotypy, dokładnie tak jak bohaterowie tej historii, choć mniej krzywdzące. Katarzyna Michalak dała mi się jednak poznać, jako autorka uniwersalna i z przyjemnością sięgnę po inne jej pozycje. Jeśli będą choć w połowie tak oryginalne jak "Bezdomna", z całą pewnością nie będę rozczarowana! Kochani, czytajmy polskich autorów!

Ocena: 8/10

Za możliwość poznania tej niesamowitej historii serdecznie dziękuję wydawnictwu Znak!

"W imię miłości" Katarzyna Michalak [przedpremierowo]

źródło

Tytuł: "W imię miłości"  
Autorka: Katarzyna Michalak

Wydawnictwo: Literackie

Stron: 280
Premiera: 14.08.2013

"Od czasu Ani z Zielonego Wzgórza nie opowiedziano tak wzruszającej historii

 

Zaskakujące zwroty akcji,  tajemnice i skrywane emocje oraz skomplikowane relacje rodzinne, to w skrócie najnowsza książka Katarzyny Michalak!

Edward, właściciel pięknego starego domu na Jabłoniowym Wzgórzu, nie przeczuwa rewolucji, która nagle nastąpi w jego życiu. Rewolucja ma na imię Ania, ma dziesięć lat i właśnie straciła wszystko… Tajemnica z przeszłości zmusi mężczyznę do postawienia pytań o to, co naprawdę jest ważne, i czy w jego życiu jest miejsce na rodzinę.

Trzymająca w napięciu historia o poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi, potrzebie bycia kochanym, tęsknocie za prawdziwą rodziną i o tym, że cuda się zdarzają. Ogromna ilość wzruszeń gwarantowana!" www.wydawnictwoliterackie.pl

Pani Katarzyna Michalak to chyba jedna z najpopularniejszych polskich pisarek. Choć recenzje jej powieści pojawiły się na większości moich ulubionych blogów, do tej pory uparcie ignorowałam jej twórczość. Nawet namowy mojej mamy nic nie wskórały. Autorka kojarzyła mi się jedynie z lekkimi powieściami dla kobiet, po które sięgam bardzo, bardzo rzadko. Dopiero niedawno, moją uwagę przykuły zapowiedzi (i to nie jedna, a dwie). Jako, że wakacje to najlepszy czas na poszerzanie czytelniczych horyzontów postanowiłam sięgnąć po te książki, a jedną z nich było właśnie "W imię miłości" (ach, te porównanie do "Ani z Zielonego Wzgórza!). I wiecie co? Moje dziwne podejrzenia i stereotypy nie mogłyby się okazać mniej trafne!

Ania ma 10 lat i bardzo ciężką sytuację. Z powodu choroby ukochanej mamy, musi spędzić wakacje u dziadka Edwarda, którego kompletnie nie zna. Tak więc rezolutna dziewczynka zupełnie sama podróżuje pociągiem (z przesiadką!), aż dociera do domu na Jabłoniowym Wzgórzu. Choć "zupełnie sama" to może niezbyt trafne określenie, ponieważ tym samym pociągiem, w tym samych kierunku podróżuje tajemniczy Ned. Młody mężczyzna szybko zyskuje sympatię dziewczynki, czego nie można powiedzieć o zimnym Edwardzie. Szybko okazuje się jednak, że dziesięciolatka przeszła dużo więcej, niż chce przyznać, a i nowy mieszkaniec Jabłoniowego Wzgórza skrywa jakieś tajemnice...

"W imię miłości" to magiczna opowieść o dziecku, które widziało dużo więcej niż powinno. Historia jest niesamowicie wzruszająca. O dziwo (bo to naprawdę dość niezwykłe), opis wydawnictwa doskonale oddaje ducha tej historii. Owszem, jest kilka elementów przesłodzonych, przerysowanych, bądź przejaskrawionych, ale któż zwracałby uwagę na takie szczegóły mając przed sobą tak uroczą opowieść?

Najważniejsza jest tutaj jednak (zgodnie z tytułem) miłość. Miłość córki do matki i vice versa, ale także miłość, która przychodzi zbyt późno. Z buciorami (bucikami?) ładuje się w życie, pon postacią małej dziewczynki. Miłość, która oznacza poświęcenia, a jednak nie potrafi się poddać bez walki.

Najnowsza powieść Katarzyny Michalak porusza całe mnóstwo uniwersalnych, jednak bardzo ważnych wątków. Jednym z nich jest przebaczanie i odkupienie win. Niejeden z bohaterów ma na sumieniu kilka niechlubnych uczynków. Zostaje więc przed nami postawiony dylemat: czy wszystko można wybaczyć? Odwaga i siła małej dziewczynki poruszy nawet najtwardsze serca. I mam tu na myśli zarówno czytelników, jak i bohaterów powieści. Ania stopniowo topi lodowate serce Edwarda, bardzo szybko zyskuje również sympatię pozostałych mieszkańców Jabłoniowego Wzgórza, a nawet gości pensjonatu. I wiecie co? Wcale się nie dziwię, bo i mnie udało się jej złapać za serce. 

Lektura jest na tyle pasjonująca i wciągająca, że nie jestem w stanie powiedzieć na jego temat ani słowa - najzwyczajniej w świecie nie zwróciłam uwagi na coś tak przyziemnego jak język, mając przed sobą tak magiczną opowieść! Przy czytaniu powieści nie wzruszam się zbyt często, więc ostrzeżenia, aby przygotować sobie pudełko chusteczek potraktowałam z przymrużeniem oka, a jednak... Nie powiem, żebym zalewała się łzami, jednak chyba każdemu zakręci się choć jedna mała łezka podczas lektury.

Ocena: 9/10

Za możliwość poznania tej niesamowitej historii serdecznie dziękuję wydawnictwu: